সময়ৰ অভাৱী লোকসকলে এটা মুহূৰ্ত সময় লৈ “পঢ়ক আৰু ভাবক”

আমাৰ ধনী, মধ্যবিত্ত বা দাৰিদ্যৰ পৰিবাৰত জন্মগ্ৰহণ কেনেকৈ নিৰ্ধাৰিত হয়?

কিয় ইয়াত —

• এটা শিশু ধনী পৰিবাৰত জন্মগ্ৰহণ কৰি জন্মৰ পৰা হাজাৰ হাজাৰৰ মালিক হৈ পৰে।
• আন এজন মধ্যবিত্ত পৰিবাৰত জন্মগ্ৰহণ কৰি জীৱনভৰ সংঘৰ্ষ কৰি বড় হয়।
• তৃতীয় জন ৰাস্তাত জন্মগ্ৰহণ কৰি খাদ্যৰ একটা মাত্ৰ পন্তি নাপায়।
যদি কৰ্মৰ ফলাফল থাকে, তেন্তে এই শিশুসকলে যিসকলে কৰ্মৰ ভাৰী এতিয়াও আৰম্ভ নকৰিলে, তেন্তে এই তিনিটা শ্ৰেণীৰ শিশুৰ জীৱনত এনে বিশাল পাৰ্থক্য কেন? এইটো তেওঁলোকৰ পূৰ্ব জন্মৰ কৰ্মৰ হিসাবৰ ফলাফল হ’ব লাগে।
• সমস্যা কিয় উদ্ভূত হয়?
• সকলোৱেই কোনো ন কোনো সমস্যাৰ সন্মুখীন হয় যেনে —
• শাৰীৰিক ৰোগ,
• মানসিক ৰোগ,
• ঘৰে বা অফিচত চাপ,
• সন্তানসকল বেপথত যোৱা,
• নেশা,
• দাম্পত্য সমস্যা,
• পৰিবাৰ ভাঙা,
• সম্পত্তিৰ বিবাদ,
• ব্যৱসায়ত ক্ষতি,
• ঋণ ৰিপে করাৰ চাপ,
• অৰ্ধাংশীয় লোকৰ দুৰ্ঘটনাত মৃত্যু,
• ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে চাকৰি স্থানান্তৰ,
• কামৰ স্থানত কঠিন বঙক,
• উচ্চ পদস্থ, বঙকসকলে কঠোৰ বা অযথা আচৰণ কৰা,
• ইচ্ছাৰ বিৰুদ্ধে তোষামোদ কৰা বা ভুল কাম কৰাৰ বাবে বাধ্য কৰা আদি।

আমি কেনেকৈ মোহিত হই?

খুব কম লোকই অসুখী থাকিবলৈ বা ইচ্ছাকৃতভাৱে নিজৰ কৰ্ম নষ্ট কৰিবলৈ আছে। কিন্তু ক্রমাগত বৃদ্ধি পোৱা ইচ্ছা আৰু ধন-সম্পদ প্ৰদৰ্শন কৰাৰ প্রবৃত্তিৰ বাবে লোকসকলে ভুল সিদ্ধান্ত লয়। ঈশ্বৰৰ শক্তিৰ ভিতৰীয় সাধনা নথকাৰ বাবে লোকসকলে ঈশ্বৰৰ ভয় নাপে। তেওঁলোকে ভাবে যে ঈশ্বৰক উপৱাস, দান, ভোগ, কাপোৰ, নৰকল, মালা, মিঠাই, ধূপৰ দ্বাৰা খুশী কৰি পাপৰ পৰা মুক্তি দিয়ে। যদি আমি চিন্তা কৰোঁ, তেন্তে আমি নিজেও বহুতো স্থানত অন্যায় বা ভুল কৰিছোঁ, আৰু এই বেছিভাগ সমস্যাসমূহ সেই কৰ্মৰ ফলাফল।

যখন কোনো সমস্যা বা অসুবিধা আৰম্ভ হয়, আমি ইয়াক ভাগ্য, পূৰ্বজন্মৰ কৰ্মৰ ফল বা ঈশ্বৰৰ ইচ্ছা কৈ নিজক সান্ত্বনা দিওঁ। আমি কওঁ যে কৰ্মৰ ফল ভোগ কৰিব লাগে। এই সান্ত্বনাই লোকক মোহিত কৰি ৰাখে।

যদি আমি কৰ্মৰ ফল ভোগ কৰিব লাগে, তেন্তে মন্দিৰ, মছজিদ, গিৰ্জা, গুৰুদ্বাৰাত যোৱাৰ প্ৰয়োজনীয়তা কি? অৰ্থাৎ, আমি ‘সৰ্বশক্তিমান’ক প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ যে তেওঁ কিবা শুনি এই সমস্যাসমূহৰ পৰা মুক্তি দিব। যদি তপোৰ ভাজ আঁতোৱা, তেন্তে হাত এই জীৱনত জ্বলিব, পৰৱৰ্তী জীৱনত নহয়। নেশা কৰিলে শৰীৰ এই জীৱনত নষ্ট হ’ব, পৰৱৰ্তীত নহয়। অসাবধানে গাড়ি চলাইলে এই জীৱনত দুৰ্ঘটনা হ’ব, পৰৱৰ্তীত নহয়। অৰ্থাৎ, জীৱনৰ বেছিভাগ সমস্যা এই জীৱনত কৰা কৰ্মৰ ফল।

কৰ্মৰ ফল পৰৱৰ্তী জন্মত কেনেকৈ প্ৰভাৱ পেলায়?

কিন্তু পপৰ প্ৰশ্ন উত্থাপিত হয় যে যদি কৰ্মৰ ফল তৎক্ষণাৎ দিয়া হয়, তেন্তে বৰ্তমান জন্ম পূৰ্ব জীৱনৰ কৰ্মৰ ফল কেন? ব্যাখ্যা কৰা হৈছে যে এজন ব্যক্তিৰ জন্মৰ পৰা মৃত্যুৰ মাজত কৰা কৰ্ম অনুসৰি ফল (ভাল বা মন্দ) সেই জীৱনত দিয়া হয়, আৰু অৱশিষ্ট পৰৱৰ্তী জন্মত স্থানান্তৰিত হয়। পূৰ্ব জীৱনৰ কৰ্মৰ ভিত্তিত বৰ্তমান পৰিবাৰত জন্ম হয়। বৰ্তমান জীৱনৰ প্ৰকৃতি (সুখী বা দুখী) পূৰ্ব জন্মৰ সঞ্চিত কৰ্ম (ভাল বা মন্দ)ৰ ভিত্তিত।

এইটো এটা উদাহৰণৰ দ্বাৰা বুজি লওঁ: এজন কৃষকৰ ফসল উৎপাদন তেওঁৰ কঠোৰ পৰিশ্ৰম অনুসৰি এটা বছৰত খাই শেষ হ’ব পাৰে, বা এনে প্ৰাচুৰ্য যে এটা বছৰ ব্যৱহাৰৰ পিছতো পৰৱৰ্তী বছৰত ব্যৱহাৰ কৰিব পাৰে। যদি ফসল ভাল হয়, তেন্তে তাৰ লাভ সেই বছৰত বা অতিৰিক্ত হ’লে পৰৱৰ্তী বছৰতো ভোগ কৰিব পাৰে। যদি ফসল খৰাব হয়, তেন্তে ক্ষতি সেই বছৰত বা পৰৱৰ্তী বছৰলৈকে ধৰি ভোগ কৰিব লাগে।

এইকৈও, জীৱনভৰ কৰা সকলো কৰ্ম (ভাল বা মন্দ)ৰ কৰ্মফল এই জন্মত ভাল বা মন্দ অভিজ্ঞতাৰ ৰূপে দিয়া হয়, আৰু যদি এই জীৱনত সম্পূৰ্ণ হিসাব নলাগে, তেন্তে ই পৰৱৰ্তী জন্মত স্থানান্তৰিত হয় (সুখী বা দুখী)।

কৰ্ম ভাল বা মন্দ কেনেকৈ হয়?

পপৰ প্ৰশ্ন উত্থাপিত হয় যে কৰ্ম (ভাল বা মন্দ) এনে সংখ্যাত কেনেকৈ হয় যাতে তাৰ ফল (সুখী বা দুখী) ভৱিষ্যত জন্মত স্থানান্তৰিত হয়। মানুহ জ্ঞানীয় বুদ্ধিৰে জন্মগ্ৰহণ কৰে। ইয়াৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে যে সেই বুদ্ধি, শৰীৰ, শক্তি, পদমর্য্যাদা আৰু ধন কৰ্ম (ভাল বা মন্দ) কৰাত কেনেকৈ ব্যৱহাৰ কৰা হয়। ই আমাৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে যে আমি এই ক্ষমতাসমূহ কেনেকৈ ব্যৱহাৰ কৰোঁ। এই জীৱনত এজন নিজৰ বাবেই বা অন্যৰ বাবেও কাম কৰিব পাৰে। ভৱিষ্যত জন্ম সেই কৰ্মৰ ফলৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰিব।

এই জীৱনতো উন্নতি আৰু পতন সম্ভৱ নেকি?

‘সৰ্বশক্তিমান’ৰ কৃপা সকলোৰে সমানভাৱে প্ৰদান কৰা হয়। যদি আমি আমাৰ বিবেকৰ কণ্ঠস্বৰ শুনি আৰু তেনেকুদ পৰিচালিত হওঁ (কোনটো পৰিবাৰত জন্ম হোক), সকলোৱেই অগ্ৰগতিৰ সুযোগ পায়। বৰ্তমান জীৱনত কৰা কৰ্মৰ ভিত্তিত এজন সুখী ব্যক্তি পৰৱৰ্তী জীৱনত অসুখী হ’ব পাৰে, বা অসুখী ব্যক্তি সুখী পৰিবাৰত জন্মগ্ৰহণ কৰিব পাৰে।

প্ৰাৰ্থনা, ভক্তি, ভাল কৰ্ম, দয়া আদিয়ে বৰ্তমান জীৱন উন্নত কৰিব পাৰে আৰু পৰৱৰ্তী জন্মক উন্নয়নৰ দিশত লৈ যাব পাৰে। যেনে সূৰ্য্য, মেঘ, বতাস, বৰষা আদি সকলোৰে সমানভাৱে উপলব্ধ, তেনেকৈও আধ্যাত্মিক সাধনাৰ দ্বাৰা অগ্ৰগতিৰ সুযোগ সকলোৰে সমানভাৱে উপলব্ধ। কিন্তু আমি সময়ৰ অভাৱত সেই সাধনাৰ নিয়ম সম্পূৰ্ণৰূপে পালন কৰিব নোৱাৰি বা অজ্ঞাতভাৱে আচাৰ-অনুষ্ঠানত জড়াই সময় নষ্ট কৰোঁ।

আমি কি ভুল কৰি থাকোঁ যিয়ে মন্দ কৰ্মৰ কাৰণ হয়?

• যিকোনো অন্যায় কৰা,
• মিছা ৰিপ’ৰ্টৰ নামত তদন্তৰ নামত কাৰু কষ্ট দিয়া,
• কামত অগ্ৰগতিৰ বাবে তোষামোদ কৰা,
• দৰিদ্ৰ আৰু অসহায়ক কাষ্ট কৰি ধন উপাধি কৰা, ঘুষ লোৱা,
• কমিচনৰ বাবে ব্যয়বহুল চিকিত্সা সুপাৰিশ কৰা,
• কমিচনৰ বাবে অপ্ৰয়োজনীয় পৰীক্ষা আৰু ওষুধ লিখা,
• খৰাব নিৰ্মাণ, কাম কৰাৰ বাবে ঘুষ লোৱা,
• ক্ষমতাৰ অপব্যৱহাৰ,
• দুৰ্বল, অক্ষম আৰু ৰোগীক কষ্ট দিয়া।
• মহিলা সহকৰ্মীক কষ্ট দিয়া, প্ৰমোচন নথকা বা যৌন সুবিধাৰ বিনিময়ত প্ৰমোচন দিয়া, যৌন কষ্টদান,
• যৌন বিপথগামিতা,
• মিশ্ৰিত মালামাল বেচা, মূল্যবৃদ্ধি,
• সন্তানক পাঠোৱাৰ উদ্দেশ্যে টিউচনৰ বাবে বাধ্য কৰা,
• মিছা বিজ্ঞাপনৰ দ্বাৰা ধোঁকা দিয়া,
• পাপৰ ভয় দেখাই ধৰ্মীয় ভোগ লোৱা,
• মিছা দাবী কৰা,
• উচ্চতৰতা বা পক্ষপাতিত্বৰ ভিত্তিত প্ৰমোচন,
• মিছা মামলাত ফাসা,
• বৃহৎ কোম্পানীসকলে কম বেতনত অধিক কাম দি কৰ্মচাৰীসকলক শোষণ কৰা, তেওঁলোকক যুৱকালত চাপ-সম্পৰ্কিত ৰোগৰ (উদ্বেগ, বিষণ্নতা, ৰক্তচাপ, হৃদযন্ত্ৰ ৰোগ, ডায়াবেটিছ আদি) শিকাৰ কৰা। পৰিৱৰ্তে, কোম্পানীৰ নিৰ্বাহীসকল নিজেও ৰোগৰ শিকাৰ হ’ব পাৰে।
আমি এইবোৰ জেন জেন বা অজ্ঞানাত কৰি থাকোঁ। আমি কোনো ন কোনো ৰূপত কৰ্মফল ভোগ কৰিব লাগে, কাৰণ প্ৰতিটো কৰ্মৰ ফল নিশ্চিত।
আজিৰ দুৰ্নীতিগ্ৰস্ত বিশ্বত কোনো কাম বিনা পয়চাই সম্পন্ন নহয়। আমি এই দুৰ্নীতিপূৰ্ণ ব্যৱস্থাৰ বাবে উচ্চপদস্থসকলৰ লোভৰ দোষ দিওঁ। কিন্তু সত্য ই যে আমি উপৰলৈ যিটো দিয়োঁ, তাতকৈ বেছি বা সমান অংশ নিজৰ বাবে ৰাখোঁ। কিছুমান ব্যৱসায়ী/কোম্পানীসকলে নিজৰ কাম কৰিবলৈ অফিচাৰসকলক ঘুষ বা কমিচন দিয়ে। তেনেকৈও কিছুমান অফিচাৰসকলে পছন্দৰ পোষ্টৰ বাবে উচ্চপদস্থক ঘুষ দিয়ে। এই দুৰ্নীতি আৰু ঘুষৰ খেলা উৰ্দ্ধৰ পৰা অধোলৈ সকলোৰে চলি আছে।

আমি এই কৰ্মচক্ৰৰ অংশগ্ৰহণকাৰী কেনেকৈ হওঁ?

ভুল জেনিবলৈও আমি কৰি থাকোঁ। উচ্চপদস্থসকলে আমাক চাপ দিয়ে, আৰু আমি তেওঁলোকৰ সৈতে যোৱা। ‘সৰ্বশক্তিমান’ে সেই উচ্চপদস্থসকলক কৰ্মফল দিব নিশ্চিত, কিন্তু আমিও ইয়াত অংশগ্ৰহণকাৰী হওঁ। অজ্ঞাতভাৱে আমি সেই ভুলভাৱে উপাধি ধন ব্যৱহাৰত আসক্ত হৈ নিজৰ কৰ্ম নষ্ট কৰোঁ। আমি স্মৰণ ৰাখিব লাগে যে যদি আমি কাৰোবাৰৰ খারাপ কামত অংশগ্ৰহণ কৰোঁ, তেন্তে আমিও ইয়াৰ কৰ্মফলৰ অংশীদাৰ হওঁ।

প্ৰায়ে কাৰ্কুন বা অফিচাৰসকলে কয় যে লোকসকলে নিজৰ ইচ্ছাত ধন দিয়ে, নিজকে ধোঁকা দিয়া। সত্য ই যে দুৰ্নীতিৰ বাবে ব্যক্তি এনে কষ্ট পায় যে কাম সম্পন্ন হোৱাৰ পিছত আমাৰ আচৰণ দেখি বা ভৱিষ্যত কামৰ কথা ভাৱি ঘুষ দিয়ে। আমি সুখীভাৱে লই লওঁ। এনে ধন লোৱাতো আমি নিজৰ কৰ্ম নষ্ট কৰোঁ।

দুৰ্নীতিকাৰীসকলে কিয় সমৃদ্ধ দেখা যায়?

প্ৰায়ে আমি দেখোঁ যে দুৰ্নীতিকাৰীসকলে খুব সমৃদ্ধ। কে বা কেতিয়াবা তেওঁলোকক ক্ষতি নকৰে। তেওঁলোকে পূৰ্ব জীৱনৰ সঞ্চিত কৰ্মৰ ফলত সুখ ভোগ কৰিছে, কিন্তু একেবাৰে তেওঁলোক পতনৰ পথ প্ৰস্তুত কৰিছে। সেই লোকসকলে পূৰ্ব জীৱনৰ পুণ্যৰ ভাণ্ডাৰ খৰ্চ কৰিছে। ভুল কৰ্মৰ দ্বাৰা ধন উপাধি কৰি তাৰ পিছত দান, পূজা বা তীৰ্থযাত্ৰা কৰিলে কোনো ফল নাযোগে। এইটো নিজৰ মনক মিছা আশ্বাস দিয়া। লোকসকলে তোমাৰ খারাপ কাম জানক না, তোমাৰ বিবেক সবোৱে দেখে আৰু কৰ্মৰ ফল দেখা যাব।

আমি ভুল সিদ্ধান্ত কিয় লওঁ?

পৰম্পৰাগত চিন্তা ই যে ধন সকলো। লোকসকলে এটা জীৱনত যিটো বেছি সম্ভৱ ধন উপাধি কৰিব বিচাৰে। কিন্তু দুৰ্নীতিৰ দ্বাৰা, কাৰুক ধোঁকা দি, কাৰোৱাৰো হৃদয় কষ্ট দি বা ক্ষমতাৰ অপব্যৱহাৰে উপাধি ধন কেৱল দুখৰ কাৰণ হ’ব। এইটো নিশ্চিত। আমাৰ ইচ্ছা বা প্ৰয়োজন পূৰণ কৰিবলৈ বিবেকক দমন কৰিলে আমি আসন্ন সমস্যাৰ দ্বাৰ লুই দিওঁ। ভুলভাৱে উপাধি ধন কেবল ক্ষতি কৰিব; ই পূৰ্ণ শক্তিতে অপব্যৱহাৰকাৰীক কষ্ট দিব। তেওঁলোকৰ সন্তানসকলে খারাপ সংগতিত পৰি সব নষ্ট কৰিব। বিভিন্ন শাৰীৰিক বা মানসিক ৰোগ বা চিন্তাই আমাক ঘৰি ধৰিব পাৰে। ভুলভাৱে উপাধি ধন সকলোপ্ৰকাৰ সমস্যা আনিব।

এই লোকসকলে কয় যে এই ধনে আমাৰ সমস্যা অতিক্রম কৰিলোঁ। কিন্তু সেই ব্যক্তি প্ৰথমে সমস্যা কিয় উদ্ভূত হ’ল ভুলি যায়। চিন্তা কৰিলে যে যদি ভুল ধন নাথাকিল, সমস্যাই উদ্ভূত নহ’ল। এই সমস্যাসমূহ তেওঁলোকৰ নিজৰ কৰ্মৰ ফল।

কৰ্ম আৰু প্ৰতিক্ৰিয়া ধনৰ অপব্যৱহাৰত মাত্ৰ সীমাবদ্ধ নহয়। ধনৰ মাতাল হৈ কাৰোৱাৰো অনুভূতি কষ্ট দিলে, অপমান কৰিলে বা কাৰোবাৰত ক্ৰোধ প্ৰকাশ কৰিলে, আমি ওকালৰ পৰা দুখ, অপমান আৰু ক্ৰোধ পাব। যেনে প্ৰাৰ্থনা কাম কৰে, তেনেকৈ অসহায়, দৰিদ্ৰ বা দুৰ্বল ব্যক্তিৰ অভিশাপোো সমানভাৱে কাম কৰে।

ভুল সিদ্ধান্ত ৰোধ কৰিবলৈ কেনেকৈ?

ভাল আৰু মন্দৰ মাজত পাৰ্থক্য কেনেকৈ কৰোঁ? বাহিৰৰ ‘সৰ্বশক্তিমান’ৰ শক্তি আমাৰ ভিতৰতো সমানভাৱে আছে। সৰ্বশক্তিমানে ভাল-মন্দৰ তথ্য দিয়ে। আমি ইয়াক বিবেকৰ কণ্ঠস্বৰ কয়। যদি আমি সেই কণ্ঠ শুনোঁ, তেন্তে আমাৰ বেছিভাগ কৰ্ম ভুল নহ’ব। যখন কৰ্ম ভাল হয়, এই জীৱনৰ সমস্যা নগণ্য হ’ব। কিন্তু অজ্ঞানাত আমি সেই কণ্ঠক উপেক্ষা কৰোঁ। এইখিনিত সমস্যাৰ চক্ৰ আৰম্ভ হয়।

যদি আমি বিবেকৰ কণ্ঠ অনুসৰণ কৰোঁ, ভুল কৰ্ম বা দুৰ্নীতিগৰ্ভ উপায়ে যিসব ইচ্ছা পূৰণ কৰোঁ, সেইবোৰ ‘সৰ্বশক্তিমান’ৰ কৃপাত নিজৰা পূৰণ হৈ যাব। তেন্তে আমি দেখিম যে আমাৰ কামৰ দায়িত্ব ‘সৰ্বশক্তিমান’ে নিজে লোৱে, আৰু কোনো কামত সমস্যা নহয়।

আমি জেনিলেও সঠিক সিদ্ধান্ত কিয় নিবলৈ পাৰোঁ?

আমি জানোঁ যে আমাৰ কৰ্ম ভুল, তথাপিও আমি কিয় কৰি থাকোঁ? মূল কাৰণ আমাৰ জন্মৰ পৰা থকা কামুক, ক্ৰোধ, লোভ, মোহ, মায়া আৰু অহংকাৰত। বুদ্ধি আৰু ইচ্ছাশক্তিৰে তেওঁলোকক জয় কৰা অসম্ভৱ। তেওঁলোক কাহিনী, কথা বা বাৰ্তাৰ দ্বাৰা নহয় দূৰ হয়। এইবোৰ ভিতৰীয় প্ৰবৃত্তিৰ প্ৰকাশ। তামসিক প্ৰবৃত্তি (লোভ, চৰৰ, মিছা, কামুকতা, নিপীড়ন, দুৰ্নীতি, অলসতা, অবহেলা, নিয়ন্ত্ৰণবহিৰ্ভূত আসক্তি আদি)ৰ প্ৰাধান্যত আমি নিজৰ কৰ্ম নষ্ট কৰি থাকোঁ। তামসিক প্ৰবৃত্তি প্ৰাধান্য পালে যখন, আমাৰ প্ৰতিটো কৰ্ম, ভুল হোক, আমাক সঠিক দেখায়।

যদি ‘সৰ্বশক্তিমান’ৰ সৈতে ভিতৰীয় সংযোগ স্থাপিত হয়, তেন্তে এই তামসিক প্ৰবৃত্তি সাত্ত্বিক (প্ৰেম, সততা, সত্য, দয়া আদি)ত পৰিণত হ’ব পাৰে। তেন্তে আমি হয় ভাল সিদ্ধান্ত নলওঁ বা বিবেক বাৰে বাৰে অসৰল কৰ্মৰ সাৱত্তাৰ বাবে সাৱধান কৰিব, যাতে ই কৰা কঠিন হৈ যাব। কিন্তু এই পৰ্যায়লৈ কেনেকৈ পোৱা যায়?

এই উচ্চ শক্তিৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰিবলৈ কি কৰিব লাগে?

উচ্চ শক্তিৰ সৈতে ভিতৰীয় সংযোগ স্থাপন কৰিবলৈ যিকোনো মেডিটেশন বা প্ৰাৰ্থনাৰ পদ্ধতি গ্ৰহণ কৰিব পাৰি। প্ৰতিটো মেডিটেশন পদ্ধতিত কিবা ন বিসৰ্জন দিব লাগে — কোনোবাৰ নিয়ন্ত্ৰণ বা নিষেধাজ্ঞা আছে, যিয়ে নিয়মিত সাধনা ৰোধ কৰে। আধ্যাত্মিক অগ্ৰগতিৰ প্ৰবল ইচ্ছা আছে, কিন্তু কি কৰিব, কোন পথ সঠিক বা ভুল — এই বিভ্রান্তি আছে। যখন এটা পথ সঠিক দেখা যায়, তেন্তে ই অতি দীঘল বা বহুতো নিয়মেৰে পূৰ্ণ দেখায়। সৰল আৰু সোজা পথ কেনেকৈ খোজা যায়? এইটো এটা উদাহৰণৰ দ্বাৰা বুজি লওঁ।

পাহাৰৰ চূড়াত উঠিবলৈ বহুতো পথ আছে: সিঁড়িৰ পথ, ঢালু পাকা ৰাস্তা, সংকীৰ্ণ মাটিৰ পথ, ঢকুয়া ভূমি, বনৰ মাজৰূপে। যিকোনো পছন্দ কৰা পথত ক্ৰমাগত হাঁহিলে গন্তব্যলৈ পোৱা যায়; কেৱল যাত্ৰা বন্ধ নকৰা। যাত্ৰা মাজৰ পথত থামিলে গন্তব্য নপোৱা যায়। পছন্দ অনুসৰি যিকোনো পথ ল’ব পাৰি, পথ বদলোৱাও পাৰি, কিন্তু যাত্ৰা বন্ধ নহ’ব।

প্ৰতিটো পথৰ নিজৰ সীমাবদ্ধতা আছে: হিল আৰু চপ্পল ঢকুয়া ভূমিত কাম নকৰে, কিছুমান পথত কাঠৰ লাঠি লাগে, কিছুতে দড় লাগে, কিছু পথ অল্প দেখা যায় কিন্তু তীক্ষ্ণতৰ আছে আদি। লোকসকলৰ এই পথৰ যাত্ৰা হাঁটুৰ বেদনা, পিচ্ছিলতা, শ্বাস-প্ৰশ্বাসৰ সমস্যা, সম্পদৰ অভাৱ, সময়ৰ অভাৱ, মাজত বিনোদনৰ মতো বিভ্রান্তিৰে পূৰ্ণ।

এইকৈও, ঈশ্বৰৰ সৈতে সংযোগৰ বহুতো পথ আছে। যিকোনো পথ অনুসৰণ কৰিলে — মন্দিৰ, মছজিদ, গিৰ্জা, গুৰুদ্বাৰাৰ মাজৰূপে — গন্তব্যলৈ পোৱা যায়। কিন্তু প্ৰতিটো উপাসনা বা সাধনাৰ নিজৰ নিয়ম আছে, আৰু সঠিকভাৱে পালন নকৰিলে লক্ষ্য অৰ্জন নহয়, তাতে উচ্চ শক্তিক শুনিছে নে কৰাৰ দোষ দিয়া হয়। সময়ৰ অভাৱত লোকসকলে বিভিন্ন ধৰ্মৰ নিয়ম সম্পূৰ্ণ পালন কৰিব নোৱাৰি পথক সন্দেহ কৰে, যদিও কোনো পদ্ধতি ভুল নহয়; সকলোৱেই লক্ষ্যলৈ লৈ যাব পাৰে।

এইকৈ বিভিন্ন আধ্যাত্মিক গুৰুৱে দেখুৱা পথতো বহুতো নিয়ম আছে যিবোৰ পালন কৰিব লাগে। ইয়াৰ ফলত পথ অনুসৰণ কঠিন হয়। নিয়ম পালন নকৰিলে দায়িত্ব পৰিবাৰ সদস্য বা পুরোহিত, প্ৰচাৰক, গ্ৰন্থী, মৌলভী আদিক বুইঝায়। এনে ক্ষেত্ৰত কেনেকৈ প্ৰত্যাশিত ফল পাব? এইটো এইকৈ বুজি লওঁ: প্ৰেমত পৰিলে সেই প্ৰেম নিজে প্ৰকাশ কৰা হয়, তৃতীয় জনক মধ্যস্থ কৰা নহয়। কিন্তু ‘উচ্চ শক্তি’ৰ প্ৰেম প্ৰকাশৰ সময়ত উপাসনা আৰু আচাৰৰ দায়িত্ব অন্যক বুইঝায়। তেন্তে ফল কেনেকৈ পাব? পৰীক্ষাত উত্তীৰ্ণ হ’বলৈ নিজে পঢ়িব লাগে।

আমাৰ প্ৰাৰ্থনা কিয় শুনা নহয়?

এটা উদাহৰণৰ দ্বাৰা বুজিওৱা: দেশৰ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ সৈতে ব্যক্তিগত সংযোগ থাকিলে জীৱন সুগম হ’ব। ব্যক্তিৰ সৈতে সংযোগে জীৱনৰ বেছিভাগ সমস্যা সমাধান কৰিব পাৰে, তেন্তে ঈশ্বৰৰ সৈতে সংযোগ থাকিলে কোনো কাম থামিব নে? এই ‘উচ্চ শক্তি’ৰ সংযোগৰ বাবেই আমি সকলোৱে নিজৰ উপাসনাস্থানলৈ যোঁ। কখনো ‘উচ্চ শক্তি’ আমাৰ প্ৰাৰ্থনা শুনে বুলি লাগে, কখনো নশুনিৰ বুলি লাগে। যুক্তিসংগত প্ৰশ্ন: আমাৰ প্ৰাৰ্থনা সদায় কিয় শুনা নহয়? তেন্তে কিবা সময়ত প্ৰাৰ্থনা নকৰিলেও সমস্যা সমাধান হৈ যায়? কিন্তু অতি চাপৰ সময়ত সৰ্বশক্তিমান আমাক শুনিছে নৰমণ। লোকসকলে কয় যে আমি বহুতো প্ৰাৰ্থনা, পূজা, আচাৰ, ৰাণা, প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ, কিন্তু ঈশ্বৰ শুনিছে নে। তেওঁ ক’ত আছে? আমি খুব কষ্টত আছোঁ; সকলো চেষ্টা কৰিছোঁ, কিবা হৈ নহয়।

এই সমস্যা এটা উদাহৰণৰ দ্বাৰা বুজিওৱা। আকাশৰ বজ্ৰপাত কোটি কোটি ভোল্ট বিদ্যুত, কিন্তু আমি ইয়াক ব্যৱহাৰ কৰি ঘৰৰ বাতি জ্বালিব নোৱাৰোঁ। আকাশৰ বজ্ৰপাত পোহৰ দিয়ে কিন্তু প্ৰকৃতিৰ ইচ্ছাত, আমাৰ প্ৰয়োজনত নহয়। বিদ্যুৎ গৃহতো কোটি কোটি ভোল্ট বিদ্যুৎ উৎপাদিত হয়, আৰু ইয়াৰ দ্বাৰা আমাৰ সম্পূৰ্ণ ঘৰ আলোকিত হৈ থাকে। আমাৰ আকাশৰ বজ্ৰপাতৰ সৈতে কোনো সংযোগ নাই; ই পোহৰ দিয়ে কিন্তু আমাৰ ইচ্ছাত নহয়, য’ত আমি বিচাৰোঁ তাত নহয়। কিন্তু একে বিদ্যুৎ যখন তার আৰু ট্ৰান্সফৰ্মাৰৰ দ্বাৰা নিয়ন্ত্ৰিত হৈ বিদ্যুৎ গৃহৰ পৰা আহে, সম্পূৰ্ণ ঘৰ আলোকিত কৰে।

যাক আমি উপাস্য কৰোঁ, তেওঁলোক সকলো আকাশৰ বজ্ৰপাতৰ দৰে — তেওঁলোকৰ নিজৰ ইচ্ছাত কৃপা প্ৰদান কৰে, আমাৰ প্ৰয়োজন অনুসৰি নহয়। অৰ্থাৎ, উচ্চ শক্তিৰ সৈতে আমাকো কিবা সংযোগৰ মাধ্যমৰ প্ৰয়োজন। আমি এই শক্তিৰ সৈতে সোধাংসধ সংযোগৰ পথ জানোঁ নে। তেওঁলোকৰ সৈতে সংযোগ কৰিবলৈ সংযোগ তারৰ প্ৰয়োজন। ‘মেডিটেশন’ সেই সংযোগ তার। বিশ্বৰ প্ৰতিটো ধৰ্মে মেডিটেশনক গুৰুত্ব দিছে।

ঈশ্বৰ কেনেকৈ অভিজ্ঞায় কৰিব পাৰোঁ?

যদি আমি চিন্তা কৰোঁ, তেন্তে সত্যযুগৰ দেব-দেবী, ত্রেতাযুগৰ ৰাম-সীতা, দ্বাপৰযুগৰ কৃষ্ণ-ৰাধা, বা বৰ্তমান যুগৰ বুদ্ধ, মহাৱীৰ, নানক, মহম্মদ, মোজচ, যিচু, কবীৰ, ৰৱিদাছ, মীৰা, বিবেকানন্দ আদি সকলোৱে শাৰীৰিকভাৱে সাধাৰণ মানুহ আছিল। তেন্তে তেওঁলোকৰ শৰীৰত কি পাৰ্থক্য আছিল যিয়ে তেওঁলোকক উপাস্য কৰিল? উত্তৰ ই যে তেওঁলোক সকলোৰে এটা সচৈতন্য শক্তি আছিল যিটো আমাত নাই। সেই শক্তিক কুণ্ডলিনী শক্তি কয়। এই শক্তি তেওঁলোকত জাগ্ৰত হৈছিল, তেওঁলোকক অসাধাৰণ কৰিছিল। আমি সকলোৰেও কুণ্ডলিনী শক্তি আছে, কিন্তু ই নিদ্ৰাৱস্থাত। যদি এই শক্তি আমাৰ ভিতৰত জাগ্ৰত হয়, তেন্তে আমি বুজিম যে বাহিৰত খোজা সৰ্বোচ্চ সত্তা আমাৰ ভিতৰতো আছে।

বিজ্ঞান যিকৈও অগ্ৰসৰ হোক, ই এতিয়াও এনে যন্ত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছে নেকু য’ত এটা পাশত খাদ্য দিলে আন পাশত ৰক্ত উৎপন্ন হয়। কিন্তু আমাৰ শৰীৰ সেই যন্ত্ৰ যিয়ে ইয়া কৰিব পাৰে। বিজ্ঞানে ৰক্তৰ নমুনা বিশ্লেষণ কৰি সকলো রাসায়নিক (পটাছিয়াম, সোডিয়াম, কেলচিয়াম আদি) তালিকাভুক্ত কৰিব পাৰে, কিন্তু ৰক্ত সৃষ্টি কৰিব নাপে। এইটো আমাৰ ভিতৰৰ সৰ্বোচ্চ সত্তাৰ বাবে। ইয়াৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰিবলৈ মেডিটেশনৰ দ্বাৰাই সম্ভৱ।

যেনে এটা মহিলা কাৰোবাৰ মাতৃ, কন্যা, বোন, স্ত্ৰী বা পিসী হ’ব পাৰে। তেনেকৈ এটা শক্তিয়ে বিভিন্ন ৰূপ ধৰিব পাৰে। ৰাধা, সীতা, কালী, পাৰ্বতী, আম্বা, দুৰ্গা আদি সকলো এই একে কুণ্ডলিনী শক্তিৰ ভিন্ন ৰূপ। যোগীসকলে মেডিটেশনত কুণ্ডলিনী শক্তিৰ বিভিন্ন ৰূপ দেখিছিল, যিবোৰ তেওঁলোকে পৰে ছবি আৰু মূৰ্তিত চিত্ৰিত কৰিছিল। সেই শক্তিৰ সৈতে সংযোগৰ সাধনাৰ পৰিৱৰ্তে আমি সেই ছবি আৰু মূৰ্তি উপাস্য কৰা আৰম্ভ কৰিলোঁ।

আজিৰ সময়ত আমি সকলোৱেই উচ্চ শক্তিৰ সৈতে সংযোগৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ। আমি এই শক্তিক যিকোনো নামত সাৱল (ৰাম, কৃষ্ণ, হনুমান, বিষ্ণু, আল্লাহ, ওয়াহেগুৰু, যিচু, বুদ্ধ, মহাৱীৰ আদি) আৰু ভিন্ন স্থানত (মন্দিৰ, মছজিদ, গুৰুদ্বাৰা, গিৰ্জা আদি) উপাস্য কৰিব পাৰোঁ। নাম ভিন্ন হ’ব পাৰে, কিন্তু শক্তি এটা।

যাৰে কুণ্ডলিনী শক্তি জাগ্ৰত হৈছিল, তেওঁলোকৰ ভিতৰৰ ‘প্রদীপ’ জ্বলিছিল। আমাৰ প্রদীপ, তেল আৰু বাতি আছে, কিন্তু আমাৰ ‘প্রদীপ’ জ্বলা নাই। এই ভিতৰীয় ‘প্রদীপ’t আলোক নাই। আমি প্ৰাৰ্থনা, পূজা, আচাৰ, ৰাণা, প্ৰাৰ্থনা কৰি সেই ‘প্রদীপ’ জ্বালিবলৈ চেষ্টা কৰোঁ। ‘প্রদীপ’ ভিতৰত, তেন্তে বাহিৰৰ পৰা কেনেকৈ জ্বলিব? এই অজ্বলন্ত ‘প্রদীপ’ক মন্ত্ৰ জপ আৰু মেডিটেশনৰ দ্বাৰাও জ্বালিব পাৰি। মেডিটেশন আৰু মন্ত্ৰ জপৰ শক্তিয়ে ভিতৰৰ প্রদীপ জ্বালাই তোলে। অৰ্থাৎ, জাগ্ৰত কুণ্ডলিনী শক্তিয়ে আমাক ভিতৰৰ পৰা সেই ‘উচ্চ এক’ৰ সৈতে পৰিচয় কৰাই দেয় যাক আমি বাহিৰত খুজিছিলোঁ।

সৰ্বোচ্চ সত্তাৰ সৈতে সংযোগৰ সৰল পদ্ধতি আছে নেকি?

এটা সৰল আধ্যাত্মিক পদ্ধতি (জিএছএছওয়াই) দেখুৱায় কেনেকৈ ভিতৰীয় কণ্ঠ শুনি তাক অনুসৰণ কৰিব। জিএছএছওয়াই (গুৰু সীয়াগ সিদ্ধ যোগ) এটা সহজ মেডিটেশন কৌশল যিটো ঘৰত (বিনামূল্যে) সাধনা কৰিব পাৰি। এই পদ্ধতিত কোনো স্থানলৈ যোৱাৰ প্ৰয়োজন নাই, কিছু বিসৰ্জন দিব নেই, খাদ্য বা জীৱনশৈলীত কোনো নিষেধাজ্ঞা নাই। এই মেডিটেশন যিকোনো স্থানত — ঘৰত, অফিচত, গাড়িত — কৰিব পাৰি।

যদি তোমাৰ বৰ্তমান উপাসনা বা মেডিটেশন কাম নকৰে, তেন্তে জিএছওয়াইৰ তথ্যৰ বাবে ইমেইল gssyworld@gmail.com বা হোয়াটচঅ্যাপত 9468623528 বা কল কৰক 8369754399 বা 7976251916। এই পদ্ধতি সম্পূৰ্ণৰূপে বিনামূল্যে। এই পদ্ধতিৰ দ্বাৰা মেডিটেশন আৰু মন্ত্ৰক সংযোগ তার হিচাপে ব্যৱহাৰ কৰি আমাৰ প্ৰাৰ্থনা ভিতৰৰ ‘উচ্চ এক’লৈ পোৱা যায়, যাক আমি প্ৰতিদিন প্ৰাৰ্থনা কৰোঁ। এই সাধনাই সেই প্ৰয়োজন বা ইচ্ছা পূৰণ কৰে যিবোৰ দীঘকালীণভাৱে পূৰণ হোৱা নাই বা ভুল পদক্ষেপ লোৱা হৈছিল।

আমি জীৱিত থাকি মোক্ষ বা স্বৰ্গীয় সুখ বিচাৰোঁ — এই মেডিটেশন আৰু মন্ত্ৰ সেই অৰ্জনৰ চাবিকাঠি। এবাৰ চেষ্টা কৰক। যদি কোনো ইচ্ছা পূৰণ নহয় বা সমস্যা সমাধানত অসুবিধা হয়, তেন্তে সেই সময়ত এই মন্ত্ৰ জপ আৰু মেডিটেশন চেষ্টা কৰক। স্মৰণ ৰাখক যে সমাধানকাৰী সেই একে যাক তোমি উপাস্য কৰো, কিন্তু এই মন্ত্ৰ আৰু মেডিটেশন তোমাৰ প্ৰাৰ্থনাক সেই উচ্চ শক্তিলৈ লৈ যায়। তেন্তে তোমাৰ থামা সমস্যাসমূহ সমাধান হৈ আৰম্ভ হয়।

বিশ্বজুৰি লোকসকলে ঈশ্বৰ অৰ্জন বিচাৰে, আৰু সেই খোঁজত বিভিন্ন পদ্ধতি গ্ৰহণ কৰে। কাৰো লক্ষ্য পালে, খোঁজা বন্ধ হয়; নাপলে খোঁজা চালাই ৰাখে। এইটো এটা উদাহাহৰণৰ দ্বাৰা বুজি লওঁ: তোমাৰ তালা আৰু চাবিৰ বান্ডিল আছে, যাৰ ভিতৰত তোমাৰ তালাৰ একটা চাবি আছে। প্ৰতিটো চাবি চেষ্টা কৰি সঠিক চাবি পাবা। সঠিক চাবি পোৱাৰ সময় তোমাৰ নিয়ন্ত্ৰণত নাই। কিন্তু যিকোনো তালা খোলা মাহত্ত চাবিও আছে, যদিও ই পোৱা সহজ নহয়।

এইকৈ ঈশ্বৰ অৰ্জনৰ বহুতো পদ্ধতি আৰু মন্ত্ৰ আছে — আমাৰ মুক্তিৰ বাবে কোন পদ্ধতি বা মন্ত্ৰ সঠিক? প্ৰতিটো চেষ্টা কৰিলে বহুতো জন্ম লাগিব।

উপৰত বৰ্ণিত পদ্ধতি আৰু মন্ত্ৰ সঞ্জীৱনী (জীৱনদায়ী)। অৰ্থাৎ, ই ঈশ্বৰৰ সৈতে সংযোগৰ মাহত্ত চাবি (পদ্ধতি)। ই তোমাক এই জীৱনত, কিছু বিসৰ্জন নদি, কোনো স্থানলৈ নজোৱা, কিছু লোৱা বা দিয়া নকৰি, ঘৰতো ভিতৰৰ ঈশ্বৰৰ সৈতে একীভূত কৰিব পাৰে। বিশ্বৰ যিকোনোৰে ‘উচ্চ এক’ খুজে এই পদ্ধতি চেষ্টা কৰি খোঁজা সমাপ্ত কৰিব পাৰে।

এইৰ পৰা কি কি লাভ সম্ভৱ?

• শাৰীৰিক ৰোগ, আসক্তি বা নিৰ্ভৰতাৰ পৰা মুক্তি সম্ভৱ।
• বিষণ্নতা আৰু চাপৰ পৰা মুক্তি সম্ভৱ।
• পৰিবাৰিক জটিলতাৰ পৰা সহজে ৰাহত সম্ভৱ।
• ব্যক্তিত্বৰ বিকাশ আৰু আত্মবিশ্বাসৰ বৃদ্ধি।
• স্মৃতিশক্তি আৰু একাগ্ৰতাৰ বিস্ময়কৰ বৃদ্ধি।
• নিয়ন্ত্ৰণবহিৰ্ভূত ক্ৰোধৰ ওপৰত নিয়ন্ত্ৰণ সম্ভৱ।
• ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলৰ গোপন ক্ষমতা প্ৰকাশ পায়।
• বস্তুগত জীৱন বিসৰ্জন নদি মোক্ষ অৰ্জন।
• এইটো মানুহৰ মুক্তিৰ পথ আৰু ঐশ্বৰিক পৰিণতিৰ পথ।

কিয় মেডিটেশন?

• “মেডিটেশন (গুৰু সীয়াগ সিদ্ধ) যোগ সাধনাৰ আন অতি জৰুৰী অংশ। মন্ত্ৰ জপ আৰু মেডিটেশন একে সাধনাৰ দুটা জৰুৰী পাৰ্শ্ব। মেডিটেশনৰ অৰ্থ কি? আজি বিশ্ব মেডিটেশনৰ ধাৰণাত অধিক মনোযোগ দিছে। এইটোৰ কাৰণ বস্তুগত বিজ্ঞানে স্বীকাৰ কৰিছে যে মেডিটেশন সম্পূৰ্ণ একাগ্ৰতা অৰ্জন কৰিলে চিকিত্সাতকৈ ভাল ফল দিয়ে (সামগ্ৰিক ৰোগ নিৰাময়ত)।
• “কিন্তু এই প্ৰকাৰ একাগ্ৰতা অৰ্জন খুব কম সম্ভৱ। বৌদ্ধ আৰু জৈন ধৰ্মেো মেডিটেশনক মহান গুৰুত্ব দিয়ে। কিন্তু তেওঁলোকে মেডিটেশনৰ বাহিৰ যায় নে। মেডিটেশনৰ (লাভৰ ওপৰত) বহুতো উত্তেজনা আছে। ডাক্তৰসকলে কয়; সকলোৱে (গুৰুত্বপূৰ্ণ) কয়। কিন্তু কেৱলপে মেডিটেশনৰ অৰ্থ কি সঠিকভাৱে ব্যাখ্যা কৰিব পাৰে।
• “(সত্য ই) মেডিটেশন সমাধি অৰ্জনৰ পূৰ্বৰ পৰ্যায় (পতঞ্জলি ৰিষিয়ে সংকলিত অষ্টাঙ্গ যোগৰ চূড়ান্ত পৰ্যায়)। পতঞ্জলি ৰিষিয়ে তেওঁৰ ‘যোগসূত্ৰ’ গ্ৰন্থত (যোগৰ অতি প্ৰামাণিক গ্ৰন্থ) আধ্যাত্মিক সাধনাৰ অংশ হিচাপে মেডিটেশনৰ অৱস্থা বিশদভাৱে ব্যাখ্যা কৰিছে। এই গ্ৰন্থত পতঞ্জলিয়ে সাধকক আঠটো ক্ৰমান্বয়ী আধ্যাত্মিক সাধনা পালন কৰিবলৈ কৈছে: যম (নৈতিক নিয়ম), নিয়ম (আত্মশুদ্ধি আৰু অধ্যয়ন), আসন (আসন), প্ৰাণায়াম (শ্বাস নিয়ন্ত্ৰণ), প্ৰত্যাহাৰ (ইন্দ্ৰিয় নিয়ন্ত্ৰণ), ধাৰণা (অন্তঃপ্ৰেৰণা / একাগ্ৰতা), ধ্যান (মেডিটেশন) আৰু সমাধি (চিন্তন)।
• “প্ৰথম পাঁচটা পৰ্যায় বস্তুগত ৰাজ্যত পৰিল, শেষ তিনিটা — ধাৰণা, ধ্যান আৰু সমাধি সূক্ষ্ম ৰাজ্যত। ধাৰণা পৰ্যায় সফলতাৰ সৈতে অতিক্রম নকৰিলে পৰৱৰ্তী পৰ্যায় ধ্যানলৈ যোৱা নগ’ল। কেৱল কল্পনা কৰি মেডিটেটিভ অৱস্থাত আছোঁ বুলি মেডিটেশনৰ পৰ্যায় অৰ্জন নহয়। তোমাৰ ধাৰণা, ভিত্তি, তবমাত্ৰে দৃঢ় হ’ব যখন তোমাৰ কিছুমান ব্যৱহাৰিক ভিতৰীয় পৰিৱৰ্তন (আৰু অভিজ্ঞতা) হৈছে আৰু তোমাৰ সমস্যাৰ ব্যৱহাৰিক বস্তুগত সমাধান পাইছে। ভিতৰীয় পৰিৱৰ্তনৰ দ্বাৰা এই প্ৰকাৰ ব্যৱহাৰিক সমাধান পালিলে তবে ধাৰণাৰ পৰ্যায়লৈ পোৱা যায়। আৰু ধাৰণাত দৃঢ় হোৱাৰ পিছত মেডিটেশনত একাগ্ৰতা অৰ্জন আৰম্ভ হয়। এই একাগ্ৰতা অৰ্জনৰ বাবে তোমাক তোমাৰ আজ্ঞাচক্ৰত মন কেন্দ্ৰীভূত কৰিব লাগে। তেন্তে, পতঞ্জলি ৰিষিয়ে ব্যাখ্যা কৰাৰ দৰে ধ্যান সমাধিৰ পূৰ্বৰ পৰ্যায়। আৰু একাগ্ৰতাৰে মেডিটেশনত গভীৰ গৈ গেলে তুমি স্বয়ংক্ৰিয়ভাৱে সমাধি পৰ্যায়লৈ যোৱা।”