ತಮ್ಮ ‘ಯೋಗ ಸೂತ್ರ’ ಎಂಬ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ, ವಿಭೂತಿ ಪಾದ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ, ಪತಂಜಲಿ ಋಷಿಗಳು ತಮ್ಮ ಸಾಧನೆಯ (ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅಭ್ಯಾಸ) ಕೆಲವು ಪ್ರಮುಖ ಮಿತಿಗಳನ್ನು ದಾಟಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಾಧಕರು ಸಾಧಿಸಬಹುದಾದ ವಿವಿಧ ಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ವಿವರವಾಗಿ ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.

ಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ‘ವಿಶೇಷ ಶಕ್ತಿಗಳು’ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ; ಇದು ಈ ಪದದ ಭಾಗಶಃ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಮಾತ್ರ. ಶುದ್ಧ ಯೋಗ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಿ ಎಂದರೆ ಅಂತರ್ಬೋಧೆಯ ಜ್ಞಾನ. ಸಾಧಕ (ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಅನ್ವೇಷಕ) ತನ್ನ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ವಿಕಸನಗೊಂಡಾಗ, ಅವನು ಸಿದ್ಧಿಯಿಂದ ಆಶೀರ್ವದಿಸಲ್ಪಡಬಹುದು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಸಿದ್ಧಿಯು ಸಾಧಕರಿಗೆ ನಮ್ಮ ಭೌತಿಕ ಪ್ರಪಂಚದ ತಿಳಿದಿರುವ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸುವ ವಿಶೇಷ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಸಿದ್ಧಿಗಳು – ಒಬ್ಬರ ದೇಹವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುವ ಅಥವಾ ಹಿಗ್ಗಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ದೂರದ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದು, ತೆಳುವಾದ ಗಾಳಿಯಿಂದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದು, ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುವುದು, ಯಾವುದೇ ರೂಪಕ್ಕೆ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಪರಿವರ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಂತೆ – ಆದ್ದರಿಂದ ಫ್ಯಾಂಟಸಿ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಓದುವ ಸಾಹಸಗಳಂತೆ ಧ್ವನಿಸುತ್ತದೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಈ ಶಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಪದದ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು.  ಸಿದ್ಧಿ ಎಂದರೆ ಇತರರ ಮೇಲೆ ಅಧಿಕಾರ ಅಥವಾ ಅನುಕೂಲವನ್ನು ಹೊಂದುವ ಅಥವಾ ಇತರರ ಜೀವನವನ್ನು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕುಶಲತೆಯಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಲ್ಲ (ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಮಾಟಮಂತ್ರದಲ್ಲಿ).

ಸಾಧಕನು ಮಂತ್ರ ಪಠಣ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವಾಗ ಅವನ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಬೆಳೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅವನು ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ಆತ್ಮದ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಜಾಗೃತನಾಗುತ್ತಾನೆ.ಸಾಧಕನ ವಿಕಾಸವು ಸುಪ್ತ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುವಿಕೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಶಕ್ತಿಗಳು ಶಿಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಎಂದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವು ಯಾವಾಗಲೂ ಇರುತ್ತವೆ ಆದರೆ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಬೆಳೆದಂತೆ ಮಾತ್ರ ಅವುಗಳ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಒಬ್ಬನಿಗೆ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ.ಸಾಧಕನು ಸಮಯ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳದಿಂದ (ಮತ್ತು ಆದ್ದರಿಂದ ಐಹಿಕ ಮಿತಿಗಳಿಂದ) ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿದಿರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಹೊಸ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳು ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ಬರುತ್ತವೆ. ಶ್ರೀ ಅರಬಿಂದೋ ಅವರ ಪತ್ನಿ, ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿ ತಾಯಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವವರು, ವಿಮಾನಗಳು, ದೂರವಾಣಿಗಳು, ಕಾರುಗಳು ಮುಂತಾದ ಆಧುನಿಕ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳು ಮನುಷ್ಯನ ಸಹಜ ಶಕ್ತಿಗಳ ದಮನದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುವಷ್ಟು ದೂರ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ. ಮನುಷ್ಯನು ಈ ತೋರಿಕೆಯಲ್ಲಿ “ಮಹಾ-ಮಾನವ” ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ, ಈ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನಗಳ ಅಗತ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ.

 ಆದಾಗ್ಯೂ, ಸಿದ್ಧಿಗಳ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರವು ಸಾಧಕರ ಗುರಿಯಾಗಿರಬಾರದು. ಅವು ಗಮ್ಯಸ್ಥಾನವಲ್ಲ ಆದರೆ ದಾರಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಕೇವಲ ಮಾರ್ಗಸೂಚಿಗಳಾಗಿವೆ. ಅವರು ಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ಪಡೆದಾಗ, ಕೆಲವು ಅನ್ವೇಷಕರು ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ತುಂಬಿರುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ತಾವು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಶಕ್ತಿಯ ಮಾಲೀಕರು ಅಥವಾ ಮಾಲೀಕರು ಎಂದು ತಪ್ಪಾಗಿ ನಂಬಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಂತಹ ಭ್ರಮೆಯು ಸಾಧಕನ ಅವನತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರದ ದ್ವಂದ್ವ ನಿರ್ಮಾಣಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಅವನನ್ನು ಅವನ ನಿಜವಾದ ಗಮ್ಯಸ್ಥಾನವಾದ ಮೋಕ್ಷದಿಂದ ದೂರವಿಡುತ್ತಾನೆ. ಇದರರ್ಥ ಸಿದ್ಧಿಗಳು ದುಷ್ಟರು ಮತ್ತು ಅವು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಪ್ರಕಟಿಸಿಕೊಂಡ ತಕ್ಷಣ ತಿರಸ್ಕರಿಸಬೇಕು ಎಂದಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಸಾಧನೆಯ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಪ್ರಗತಿ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ದೈವಿಕ ಅನುಗ್ರಹದ ಕ್ರಿಯೆಗಳಾಗಿ ನೋಡಬೇಕು. ಸಿದ್ಧಿಗಳ ಆಮಿಷಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕುವುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು, ಸಾಧಕರು ಅವರನ್ನು ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ಗೌರವದಿಂದ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು ಗುರು ಸಿಯಾಗ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಸಾಧಕರು ಅಹಂ ಮತ್ತು ಅದರ ಬಾಂಧವ್ಯಗಳನ್ನು ಮೀರಲು ಸಿದ್ಧಿಗಳನ್ನು ಸಾಧನಗಳಾಗಿ ಬಳಸಬೇಕು.

 ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಾ, ಗುರು ಸಿಯಾಗ್ ಪ್ರತಿಭಾ ಜ್ಞಾನ (ದೃಷ್ಟಿಗೋಚರ ಪ್ರಜ್ಞೆ) ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾರೆ: ಅನಿಯಮಿತ ಭೂತ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ನೋಡುವ ಮತ್ತು ಕೇಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ: “ಪ್ರತಿಭಾ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಮೂಲಕ ಸಾಧಕನು ಧ್ಯಾನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಸಮಾಧಿ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ, ಅನಿಯಮಿತ ಭೂತ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಮತ್ತು ಕೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವನು ಮೂರನೇ ಕಣ್ಣಿನ ಮೂಲಕ ನೋಡಬಹುದು ಮತ್ತು ಕೇಳಬಹುದು. ಹತ್ತನೇ ಬಾಗಿಲು ಎಂದೂ ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಮೂರನೇ ಕಣ್ಣು ತೆರೆದಾಗ ಮಾತ್ರ ಯೋಗ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಅದು ಇಲ್ಲದೆ ಏನೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಶಬ್ದ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದಾಗ ಅದು ಎಂದಿಗೂ ನಾಶವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ವಿಜ್ಞಾನವೂ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅದು ವಿಶ್ವದಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ; ಅದರ ಕಂಪನಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿಮಗೆ ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯ ಉಪಕರಣ ಮಾತ್ರ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಪದ ಮತ್ತು ಅದರ ಧ್ವನಿ ಇದ್ದರೆ, ಶಬ್ದವನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸಿದ ಭಾಷಣಕಾರನು ಸಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರಬೇಕು ಎಂದು ಯೋಗ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಈ ಭಾಷಣಕಾರನ ಮಾತನ್ನು ನೋಡಲು ಮತ್ತು ಕೇಳಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಯೋಗ ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಪಂದ್ಯದ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮರುಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಿದಂತೆಯೇ, ಧ್ಯಾನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಭ್ಯಾಸಕಾರನಿಗೆ ಹಿಂದಿನ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಮರುಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮುಗಿದಿದೆ. ಏನಾಯಿತು, ಉದಾಹರಣೆಗೆ ‘ಮಹಾಭಾರತ’ದಲ್ಲಿ.  (ಪೌರಾಣಿಕ ಮಹಾಕಾವ್ಯ), ರದ್ದುಗೊಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಧಕನು ಖಚಿತವಾಗಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

“ನೀವು ಪ್ರತಿಭಾ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಪಡೆದ ನಂತರ ನಿಮ್ಮ ಅನೇಕ ಪರಿಚಯಸ್ಥರ ಸಾವುಗಳನ್ನು ನೀವು ಊಹಿಸಬಹುದು ಮತ್ತು ಅವರು ನಿಮ್ಮ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನೀವು ನೋಡಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಸಾಯುತ್ತಾರೆ. ನೀವು ನೋಡಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರೂ ಸತ್ತರೆ, ನೀವು ಅದನ್ನು ಕೇವಲ ಕಾಕತಾಳೀಯವೆಂದು ಭಾವಿಸಬಹುದು ಆದರೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಹಲವರು ನಿಮ್ಮ ಧ್ಯಾನಸ್ಥ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸತ್ತಾಗ, “ನಾನು ಅಮರನಲ್ಲ, ನಾನು ಕೂಡ ಸಾಯುತ್ತೇನೆ” ಎಂಬ ಆಲೋಚನೆ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ.  ನಂತರ ನೀವು ಹೇಗೆ ಸಾಯುತ್ತೀರಿ ಮತ್ತು ಸಾವು ಎಷ್ಟು ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅಂದಾಜು ವಯಸ್ಸನ್ನು ನೋಡುತ್ತೀರಿ. ಹುಟ್ಟಿದವನು ಸಾಯಲೇಬೇಕು. 20, 30, 50 ಅಥವಾ 100ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ. ಸಾವು ಅನಿವಾರ್ಯ ಎಂದು ನಿಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿದೆ; ಅದರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಯಾವುದೇ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ, ಹಾಗಾದರೆ ಸಾವಿಗೆ ಏಕೆ ಭಯಪಡಬೇಕು? ಮಾಯಾ (ದ್ವಂದ್ವತೆಯ ಭ್ರಮೆ) ಸಾವನ್ನು ಯಾರೂ ಅದರ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಬಯಸದಷ್ಟು ಭಯಾನಕವಾಗಿಸಿದೆ. ಆದರೆ ಸಾವು ಯಾರನ್ನೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಸಾವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ನೀವು ಭಯಪಡುತ್ತೀರಿ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ನೀವು ಇತರರ ಸಾವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡಿದ್ದೀರಿ ಮತ್ತು ನೀವು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ! ಆದರೆ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಸಾವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ನಿಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ರಿಯೆಗಳು, ಒಳ್ಳೆಯದು ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟವುಗಳು ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳ ಮುಂದೆ ಮಿನುಗುತ್ತವೆ. ನೀವು ಪ್ರಪಂಚದಿಂದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಮರೆಮಾಡಬಹುದು ಆದರೆ ನೀವು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ತದನಂತರ ನೀವು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ದೇವರನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತೀರಿ, “ಓ ದೇವರೇ, ನೀವು ದಯಾಳು ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ, ನೀವು ತುಂಬಾ ದಯಾಳು ಎಂದು ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಅನೇಕ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ; ನಾನು ಮೂರ್ಖನಾಗಿದ್ದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಈ ಬಾರಿ ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ; ನಾನು ಈ ತಪ್ಪನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪುನರಾವರ್ತಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

 “ತನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ, ಸಾಧಕನು ದೇವರನ್ನು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ ಅವನ ನೋಟವು ಒಳಮುಖವಾಗಿ ತಿರುಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಇಡೀ ವಿಶ್ವವು ತನ್ನೊಳಗೆ ಇದೆ ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವವು ಅವನೊಳಗೆ ಇದ್ದರೆ, ವಿಶ್ವದ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತನು ಸಹ ಅವನೊಳಗೆ ಇದ್ದಾನೆ. ಅವನು ತನ್ನೊಳಗಿನ ದೈವಿಕತೆಯನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತು ದೈವಿಕತೆಯನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಂದರೆ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಮರಣದ ಚಕ್ರದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ. ಧ್ಯಾನ ಮತ್ತು ಜಪವು ಮಾಯಾ ನಿಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿರುವ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಮುರಿಯುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಸಾವಿನ ರಹಸ್ಯವು ನಿಮಗೆ ಬಹಿರಂಗಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಇದು ಸಂಭವಿಸಿದಾಗ, ನೀವು ಸಾವನ್ನು ಜೀವನ ಮತ್ತು ಮರಣದ ಚಕ್ರದಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಲು ದೇವರು ನೀಡಿದ ವರವೆಂದು ನೋಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತೀರಿ. ನಂತರ ನೀವು ಸಾವನ್ನು ಕಾಯುತ್ತೀರಿ ಮತ್ತು ಯಾವುದೇ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತೀರಿ.”

ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ, ಪ್ರತಿಭ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಆತ್ಮವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಲು ಬಳಸಬಹುದು ಎಂದು ಗುರು ಸಿಯಾಗ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಅಡಚಣೆಯಾಗುವ ಬದಲು, ಈ ಸಿದ್ಧಿಯು ಸಾಧಕನ ಗುರಿಯತ್ತ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಆಗುತ್ತದೆ.